Kama mzazi, hakuna kitu kinachoumiza kama kuona watoto wako wanagombana kila siku kana kwamba hawatoki tumbo moja. Hali hiyo ilinipa maumivu ya moyo makali kwa sababu nilijaribu kila njia kuwaunganisha, lakini badala ya amani, nilipata maneno makali, kelele na chuki zisizoelezeka. Nyumbani kwangu kulikuwa hakupitiki kwa amani; kila siku ilikuwa kama vita.
Watoto wangu wawili wa kwanza, ambao zamani walikuwa marafiki wakubwa, walianza kubadilika kadiri walivyokua. Kila mmoja alitaka kusikika zaidi, na waligombania vitu vidogo kama simu, televisheni, au hata chakula. Nilijaribu kuzungumza nao kwa upole, nikawakemea, nikawaombea, lakini hali haikubadilika. Wakati mwingine nilihisi labda mimi ndiye niliyefeli kama mzazi.
Hali ilizidi kuwa mbaya zaidi nilipogundua kuwa mmoja wao alianza kukaa kimya na kujitenga, akiepuka familia nzima. Nilihisi kama familia yangu inavunjika polepole mbele ya macho yangu. Nilijaribu kuwapeleka kwa mshauri wa familia, lakini baada ya vikao kadhaa, niliona hakuna mabadiliko makubwa. Nilianza kukosa usingizi, nilihisi kushindwa, na siku zangu nyingi zilijaa huzuni na mawazo. Soma zaidi hapa
