Mussa, kijana wa miaka 26 kutoka Tarime, alikuwa mmoja wa vijana waliotegemewa sana katika familia yao. Alikuwa mtoto wa tatu katika watoto saba, mzaliwa wa familia ya wakulima walioishi kwa kujituma lakini kwa hali ya kawaida tu. Tangu akiwa mdogo, Mussa alikuwa na hamu ya kusoma kwa bidii ili siku moja aweze kuinua familia yake kutoka kwenye maisha ya mashaka.
Alipofanikiwa kujiunga na Chuo Kikuu cha Dar es Salaam kusomea Uchumi, familia nzima ilifurahi kupita maelezo. Kwa miaka mitatu alisoma kwa juhudi, akifaulu vizuri na kuhitimu na matokeo yaliyomfanya aheshimiwe na walimu wake. Ndani ya moyo wake, Mussa aliamini kuwa baada ya kuhitimu, maisha yangebadilika mara moja.
Lakini mambo hayakuwa kama alivyoamini.
Miezi kadhaa baada ya kuhitimu ilipita bila kupata ajira. Alituma maombi kila mahali—makampuni binafsi, taasisi za kiserikali, miradi ya maendeleo—lakini hakupokea simu wala barua yoyote ya kuitwa kwenye usaili. Kila siku aliamka asubuhi, akifungua mtandao kutafuta nafasi mpya, lakini kila jioni alirudi kulala na moyo mzito.
Kadiri miezi ilivyozidi kwenda, hali iliendelea kuwa mbaya. Baadhi ya marafiki zake waliopata ajira mapema walianza kujitenga kidogo, huku wengine wakimshauri “avumilie tu.” Mussa alijitahidi kutokata tamaa, lakini kichwani mwake kulikuwa na vita kubwa ya kimawazo. Mara nyingi alikaa peke yake akijiuliza: Je, elimu yangu haina maana?
Kwa nini kila nafasi hainipitii?. Soma zaidi hapa
