Nilidhani ilikuwa ni zawadi ya kawaida tu. Doli nzuri, ya rangi laini, macho yanayong’aa kama mtoto halisi. Nilinunua nikiwa na furaha, nikitaka kumfurahisha mtoto wangu aliyekuwa akililia sana doli kwa muda mrefu. Hakuna hata sekunde moja niliwaza kuwa uamuzi huo mdogo ungegeuka kuwa mwanzo wa hofu kubwa katika familia yetu.
Siku za mwanzo kila kitu kilionekana kawaida. Mtoto alikuwa akicheza na doli yake, akiizungumza kana kwamba ni rafiki wa karibu. Lakini nilianza kugundua mabadiliko madogo yaliyonitia wasiwasi. Alianza kukataa kulala peke yake, akilia ghafla usiku bila sababu ya msingi, na mara nyingine akiniambia anaogopa “rafiki yake”.
Nilipoanza kuchukulia mambo hayo kama ndoto za watoto, hali ilibadilika kabisa. Usiku mmoja nilisikia doli likianguka sakafuni wakati hakuna mtu aliyeligusa. Siku nyingine nililikuta limebadili mkao, macho yameelekea mlangoni kana kwamba linatazama kitu. Soma zaidi hapa
