Miaka kadhaa nyuma, Malebo alikuwa kijana mchangamfu, mwenye akili, na asiyechoka. Alitoka mkoani Mara, eneo lenye utajiri wa historia na maliasili, lakini kwake, maisha yalikuwa yamejaa mapambano. Baada ya kuhitimu chuo kikuu na digrii yake mikononi, alirejea nyumbani akiwa na matumaini makubwa ya kuanza maisha.
Lakini matumaini hayo yalififia haraka sana. Miaka miwili, mitatu, na hatimaye minne ilipita bila Malebo kupata ajira ya kudumu. Kila barua ya maombi ya kazi aliyoituma ilikuwa kama tone la maji lililomezwa na jangwa. Alikwenda kwenye usaili (interview) mwingi kiasi kwamba alipoteza hesabu. Kila mara aliambiwa “una sifa nzuri,” lakini nafasi hiyo ilichukuliwa na mtu mwingine, au mchakato ulisimama ghafla.
Maisha ya kusota yalimbana vibaya. Alianza kuishi kwa kutegemea ‘vibaruani’ vidogovidogo ili kujikimu na kuwasaidia wazazi wake. Alianza kujiona kama mzigo. Marafiki zake wa chuo walikuwa wamepiga hatua; wengine walikuwa na magari, wengine wameoa, na wote walionekana kufurahia maisha. Malebo alibaki akishangaa, ni kwa nini yeye, licha ya juhudi na elimu yake, anakumbana na ukuta kila upande.
Alikata tamaa kiasi kwamba alifikiria kurudi kijijini na kuanza kilimo, akisahau ndoto zake za kuvaa suti na kufanya kazi ofisini. Hili lilikuwa gumu sana kwake. Wazo la kuachana na elimu yake na kuitupa kwenye shimo la usahaulifu lilimuumiza. Alikosa kujiamini, na hata alipoamka asubuhi, shauku ya maisha ilikuwa imepotea. Soma zaidi hapa
